Institucionalna inercija u Brčko distriktu BiH očigledno ne poznaje granice, pa se glatko proteže i na “onaj svijet”. Nastavno na naša ranija upozorenja o gorućem problemu nepostojanja gradskog groblja u Distriktu, saga se nastavlja novim, očajničkim potezom građana.
Suočeni sa apsolutnim ignorisanjem sistema, Radmila i Amir Musić uputili su 27. jula 2026. godine direktan dopis gradonačelniku Brčkog.
‘Nemoguća misija’ za mješovite brakove
U svom apelu, Musići ponovo skreću pažnju na poražavajuću činjenicu da je Brčko jedan od rijetkih gradova u Bosni i Hercegovini koji nema svoje gradsko groblje. Monopol nad posljednjim počivalištima građana čvrsto drže tri vjerske zajednice, koje ekskluzivno određuju ko na njihovim parcelama može biti sahranjen.
Lokalni birokratski aparat, inače vrlo agilan kada je riječ o budžetskim raspodjelama i javnim zapošljavanjima, u ovom slučaju potpuno žmiri pred problemima građana. Pojedinci koji nisu, ili nikada nisu bili, aktivni članovi vjerskih zajednica, imaju veoma male ili gotovo nikakve šanse da budu sahranjeni na postojećim grobljima. Situacija postaje dodatno apsurdna i teška za supružnike iz mješovitih brakova.
U gradu čiji se zvaničnici na svakom koraku diču multikulturalnošću, obezbjeđivanje zajedničkog mjesta za vječni počinak za lica različitih vjerskih ili etničkih grupa predstavlja “gotovo nemoguću misiju”. Jedini izuzetak u ovakvom krutom sistemu pravi Katolička crkva, koja dozvoljava sahranjivanje bračnog druga i u slučaju da on nije katolik.
Od Supervizora do Ombudsmena
Radmila i Amir su u braku duže od 40 godina, te njihova želja da kada dođe vrijeme počivaju jedno pored drugog predstavlja krajnje jednostavnu i duboko ljudsku potrebu – i prije svega ljudsko pravo. Međutim, u današnjim uslovima koje diktira brčanska administracija, tu želju nije moguće ostvariti.
Peticija za osnivanje gradskog groblja, koju je prošle godine u izuzetno kratkom roku potpisalo 440 građana Distrikta, uredno je predata institucijama, ali je ostala mrtvo slovo na papiru. Nije polučila apsolutno nikakav rezultat.
Musići u dopisu gradonačelniku ističu da su se u svojoj borbi za ovo osnovno pravo prethodno obraćali i supervizoru za Brčko distrikt Louisu J. Chrishocku, zatim brčanskoj Skupštini, pa čak i područnoj kancelariji Ombudsmena za ljudska prava. Sve pobrojane instance ostale su nijeme i bez konkretne reakcije.
Gradonačelnik je sada prepoznat kao “posljednja institucija” nadležna za ovo pitanje, te jedina adresa s koje se građani još uvijek nadaju volji za rješavanje problema. Supružnici Musić izrazili su nadu da na odgovor ili prve korake ka realizaciji ovog ljudskog prava neće morati dugo čekati, te su iskazali spremnost da gradonačelniku i usmeno detaljnije obrazlože cjelokupnu problematiku.
Loptica je, po ko zna koji put, prebačena u dvorište izvršne vlasti. Ostaje nam da budno pratimo hoće li i ovaj dopis završiti na dnu neke prašnjave ladice, ili će vlast konačno pokazati sluh za građane koji ne traže nikakve luksuzne privilegije, već samo dostojanstven i sekularni kraj života.